کد خبر: 51522
A

امسال هم سالروز آغاز دفاع مقدس 8 ساله عراق علیه ایران با برگزاری برنامه‌های مختلف در سراسر کشور، محافل و رسانه‌ها بویژه رسانه ملی! برگزار شد.

به گزارش دیده بان ایران؛ روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: اما آنچه این روزها در تحلیل وقایع دوران دفاع مقدس مهم است، بازگویی این حقیقت بزرگ در جامعه است که «جانشین امام راحل، فرمانده کل قوا و رئیس ستاد شورای عالی دفاع در 8 سال دفاع مقدس، چه کسی بود؟!
سوالی که شاید نسل جوان، وقتی بعضی از مقالات و کتاب‌های سفارشی و گزینشی مربوط به دوران جنگ 8 ساله و حتی وقتی بعضی از برنامه‌های مربوط به دفاع مقدس را در رسانه ملی می‌بیند، در ذهن خویش، مطرح می‌کند و به دنبال پاسخ اقناعی آن می‌گردد. مهم‌تر اینکه، از خود می‌پرسد، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در زمان دفاع مقدس کجا بوده است و چرا تا این حد سعی در سانسور نقش ایشان در دوران انقلاب و جنگ دارند؟
اگر صحیفه امام(ره) را به عنوان متقن‌ترین سند از گفتار و نوشتار امام راحل بدانیم که قطعاً چنین است  اسناد فراوانی از نخستین روزهای شروع جنگ تا پایان آن دارد که طی آن، کمی‌ترین، کیفی ترین، عمیق‌ترین و جامع‌ترین احکام، خطاب به مرحوم آیت‌الله هاشمی رفسنجانی است و جالب‌تر اینکه امام عزیز در مهم‌ترین حکم خود، صراحتاً می‌نویسد که انتخاب هاشمی رفسنجانی به عنوان جانشین فرماندهی کل قوا و فرمانده جنگ، پیشنهاد آیت‌الله خامنه‌ای است و این حکم دربرگیرنده اعتماد کامل دو رهبر جمهوری اسلامی، به یک شخص و شخصیت در مهمترین مساله جامعه است که دوام و بقایش به آن وابسته است.
در مورد اهمیت نقش بزرگ مرحوم آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در دفاع مقدس، حتی نزد دشمن بعثی، به فرازی از کتاب خاطرات ایثار گر عزیز این دوره، اثر ماندگار سید ناصرحسینی‌پور، با عنوان "پایی که جا ماند" اشاره می‌کنم.
این دلاور که در بدترین حالت و با جراحت‌های فراوان به دست ارتش بعث اسیر شد، پس از بهبودی نسبی حالش، تصمیم به نوشتن خاطرات دوران اسارت می‌گیرد و برای اینکه از خطر احتمالی لو رفتن نوشته‌هایش کم نماید، خاطرات خویش را با کلماتی که هر کدام آنها رمز یک یا چند جمله بودند، با ثبت تاریخ روی هر کاغذی که به دست می‌آورد، مثل پاکت سیمان و پاکت سیگار می‌نوشت و داخل لوله عصای خویش پنهان می‌کرد.
ایشان پس از آزادی، نوشته‌های سابق خود را با عنوان «یادداشت‌های روزانه از زندان مخفی عراق» منتشر کرد.
مطالب صفحات 663 تا 665 این کتاب مربوط به کاریکاتوری است که یکی از اسرای ایرانی کشیده و بابت آن توسط جلادان عراقی نوازش شده! این کاریکاتور، در واقع تابلویی تمام‌نما و نشان‌دهنده دو مقطع آغازین و پایانی 8 سال دوران دفاع مقدس است که شخص جنایتکاری چون صدام به خاطر مسائل واهی و با تحریک دیگران انجام داد که خوب است عین نوشته‌های آقای حسینی‌پور را در این صفحات بخوانیم که جالب و خواندنی است:
*سه‌شنبه، سی‌ام مرداد 1369، تکریت، اردوگاه 16، کاریکاتور یکی از اسرا باعث شد با وجود دستور سروان عباس، عراقی‌ها از کابل استفاده کنند. بعد از اینکه صدام طی نامه‌ای به آقای هاشمی رفسنجانی قرارداد 1975 الجزایر را به رسمیت شناخته بود، یک کاریکاتور، فضای سوله را به سمت خشونت و کابل برد. علی سعادتی گفت: «کاریکاتور، کار مسعود شفاعت است.» کاریکاتور، روی کاغذ پاکت سیمان کشیده شده بود. مسعود، لج نگهبان‌ها را درآورد. عراقی‌ها حق داشتند عصبانی شوند.
سمت چپ کاریکاتور، صدام درحالی که به یک توپ دوربرد تکیه داده بود و سران کشورهای آمریکا، شوروی و بعضی از کشورهای عربی، مثل ملک فهد، حسنی مبارک و حسین اردنی، پشت سرش ایستاده بودند، قرارداد 1975 الجزایر را پاره کرده بود. پایین کاریکاتور صدام، نوشته شده بود: سال 1359 – قرارداد 1975 الجزایر را قبول ندارم، خوزستان و شط‌العرب را ظرف سه روز از ایران خواهم گرفت. در طراحی سمت راست کاریکاتور، آقای هاشمی رفسنجانی روی مبلی، لم داده بود، دستش را جلو آورده بود، صدام درحالی که قرارداد 1975 الجزایر دستش بود، دست آقای رفسنجانی را می‌بوسید. پایین این قسمت کاریکاتور نوشته شده بود: 1369- ده سال بعد- صدام: آقای رفسنجانی! ببخشید، سال 1359 یه غلطی کردم، نفهمی کردم، نادان و مغرور بودم. این قرارداد را پاره کردم. ریگان فریبم داد. قرارداد خیلی خیلی خوبی است، قبولش دارم، چسبش زدم، مجدداً امضاش کردم، ضمن دست‌بوسی، تقدیمش می‌کنم!
نمی‌دانم کدام یک از جاسوس‌ها و افراد خودفروخته، قضیه کاریکاتور را به گوش نگهبان‌ها رسانده بود. عراقی‌ها سراغ مسعود آمدند، کیسه انفرادی‌اش را تفتیش کردند و کاریکاتور را لابلای پتویش پیدا کردند. سعد از مترجم خواست بدون کم و زیاد جملاتی را که زیر کاریکاتور نوشته شده، برایش ترجمه کند. فاضل هم با ترس و لرز، جملات پایین کاریکاتور را ترجمه کرد. عراقی‌ها برافروخته شدند، سعد که خیلی خشمگین و عصبانی بود، با کابل و لگد به جان مسعود افتاد.
ضرب و شتم مسعود شفاعت، آخرین خاطره من از کابل و باتوم و کتک زدن عراقی‌هاست.
هدف از نقل این خاطره از کتاب «پایی که جا ماند»، اوّل: تلنگری بر گوشه‌ای از رشادت‌ها و جانفشانی‌های رزمندگان و آزادگان سرافراز 8 سال دفاع مقدس و دوّم: یادآوری نقش و جایگاه بزرگان در انقلاب اسلامی و دوران سخت جنگ تحمیلی به‌ویژه مرحوم آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به عنوان فرماندهی دفاع مقدس است که حتی دشمنان بعثی به آن واقف بودند، ولی متاسفانه این روزها، بسیاری از محافل و رسانه‌ها به‌ویژه رسانه ملی! در گزارش‌ها و تحلیل‌های تحولات انقلاب اسلامی و دوران دفاع مقدس، سعی در تحریف تاریخ و انحراف افکار عمومی و حذف نقش بی‌بدیل ایشان از تاریخ پرفراز‌و‌نشیب مبارزات قبل از انقلاب و بحران‌ها و تحولات پس از آن را دارند.

 

کانال رسمی دیدبان ایران در تلگرام

اخبار مرتبط

ارسال نظر