جدایی سیاوش یزدانی از الطبه بعد از رفتن منصوریان
مدافع ایرانی الطلبه برای نخستینبار جدایی قطعی خود از این باشگاه عراقی را تأیید کرد و از شرایط دشوار زندگی و فعالیت حرفهای در بغداد پرده برداشت.
به گزارش سایت دیدبان ایران، بحران مالی باشگاه الطلبه سرانجام به جدایی علیرضا منصوریان و پیوستن او به الزوراء منجر شد. وعده مدیران برای پرداخت مطالبات عقبافتاده نیز عملی نشد و حالا سیاوش یزدانی اعلام کرده او هم قراردادش را یکطرفه فسخ کرده و به ایران بازگشته است. منابع عراقی پیشتر از تأخیر هشتماهه در پرداخت مطالبات اعضای این تیم خبر داده بودند.
ورزش سه گفت: «این موضوع را تا امروز هیچجا نگفته بودم و اولین بار است که اعلام میکنم. حدود هفت تا ده روز است که به ایران برگشتهام و قراردادم را بهصورت یکطرفه فسخ کردهام. اگر تصمیم فقط با خودم بود، شاید همان هفته اول قراردادم را فسخ میکردم، اما من به خاطر علیآقا منصوریان راهی عراق شده بودم و منتظر تصمیم ایشان ماندم.»
او درباره ارتباط خود با منصوریان پس از جدایی این مربی از الطلبه توضیح داد: «فکر میکنم حدود نیم ساعت بعد از اینکه علیآقا قراردادش را فسخ کرد، با من تماس گرفت. با هم صحبت کردیم و به من گفت تو هم قراردادت را فسخ کن تا ببینیم در آینده دوباره به هم میرسیم یا نه. واقعیت این است که دیگر ناچار بودیم قراردادهایمان را فسخ کنیم.»
مدافع سابق استقلال و سپاهان با انتقاد از امکانات الطلبه ادامه داد: «این تیم حتی شرایط اولیه یک تیم فوتبال را هم نداشت. درباره کمپ، زمین تمرین و امکانات صحبت نمیکنم، چون حتی زمین مناسب و دوش هم نداشتیم. اینکه آقای منصوریان پیش از حضور در باشگاه از این وضعیت اطلاع داشت یا نه، سؤالی است که خودشان باید پاسخ بدهند. من هم هرچه بیشتر بگویم، تف سربالاست.»
یزدانی همچنین تأکید کرد در مدت حضورش در عراق هیچ مبلغی از قرارداد خود دریافت نکرده است. او گفت: «اصلاً دریافتی نداشتیم. اعضای باشگاه حدود هشت ماه بود که پول نگرفته بودند و من هم در چهار ماهی که آنجا بودم هیچ مبلغی دریافت نکردم. یک بازیکن خارجی وقتی وارد لیگ عراق میشود، نه شهر را میشناسد و نه زبان مردم را بلد است. باشگاه حداقل باید شرایط اولیه زندگی او را فراهم کند تا بتواند فوتبال بازی کند.»
او در پایان درباره شرایط اقامتش گفت: «روز اول حدود ساعت شش صبح به عراق رسیدم و مرا به مسافرخانهای بردند که اگر شرایطش را میدیدید، گریهتان میگرفت. فکر میکنم نزدیک سه ماه همانجا زندگی کردم و حتی آب و غذا هم نداشتم. تمام این سختیها را به خاطر علیآقا تحمل کردم. نمیخواهم بگویم تجربه تلخی بود، اما واقعاً خیلی سخت گذشت.»