طنز همیشه زبان مناسبی برای بیان سختیها و مشکلات یک جامعه بوده و هست. رحمان ۱۴۰۰ هم تا حدودی توانسته از این زبان، برای بیان برخی از دردهای جامعهای طبقاتی که درگیر مشکلاتی همچون آقازادگی، مصرفگرایی و اشرافیت است، استفاده کند؛ اما صد حیف که مانند اغلب آثار اجتماعی تنها با نگاهی سطحی به بیان ناقص دردها بسنده کرده و رسیدن به شرایط مطلوب را جز در رویای رحمان، آن هم در قفس مرغها به تصویر نمیکشد!