مبارزه جرمی کلارکسون، «آقای خاص تخت گاز» با سرطان

فراتر از یک مجری؛ مردی که با ما بزرگ شد

کلارکسون چیزی فراتر از یک مجری خودرو است، او برای نسل های زیادی صدای بی پروا و نماد لذت محض در رانندگی بود. از روزهای طلایی تخت گاز که با آن بی باکی خاص خودش مرزهای سرعت و استانداردهای رسانه ای را جابجا می کرد، تا گرند تور و در نهایت مزرعه کلارکسون که در آن شاهد تغییر مسیر او بودیم. او از دل گاراژهای پر از دود و صدای گوش خراش موتورهای ۱۲ سیلندر به دشت های آکسفوردشایر آمد و نشان داد که می تواند در قامت یک کشاورز تازه کار، همان قدر جذاب و دوست داشتنی باشد که در پیست مسابقه بود.

محبوبیت کلارکسون تنها به خاطر مهارت کلامی اش نیست بلکه او برای مردم همان آدم واقعی است که اشتباه می کند، با بروکراسی می جنگد، از شکست در برداشت محصول ناامید می شود و دقیقاً همان چیزی را می گوید که فکر می کند. حالا همان مردی که همیشه شکست ناپذیر به نظر می رسید، در آینه واقعیت سلامت خود، ترک هایی را می بیند.

وقتی حقیقت تلخ از راه می رسد

اپیزودهای آخر فصل پنجم مزرعه کلارکسون برای طرفدارانش نه یک سرگرمی معمولی بلکه یک تجربه نفس گیر بود. کلارکسون با لحنی که به وضوح سنگینی بار خبر را در آن می توان حس کرد، به همکارانش گفت: من سرطان دارم. تشخیصی که خودش آن را تهاجمی نامید، اما تاکید کرد که در مرحله ای بسیار اولیه شناسایی شده است.

این اولین بار نیست که جسم کلارکسون زنگ خطر را به صدا در می آورد، او دو سال پیش هم طعم تخت بیمارستان را پس از جراحی قلب چشیده بود. حالا در سکانسی که او را دوباره روی تخت بیمارستان نشان می دهد، با همان صراحت تلخ و شیرین همیشگی می گوید: ما فصل را در تخت بیمارستان شروع کردیم و حالا در پایان فصل، دوباره به همان جا برگشتیم.

این تقارن ناخوشایند، چیزی است که مخاطب را عمیقاً درگیر می کند. او با همان شوخ طبعی دفاعی اش اضافه کرد که ۱۰ درصد از پروستاتش را از دست داده است؛ همان بخشی که میزبان بیماری بود.

فصل ششم؛ در انتظار بهار

او گفته است: اگر این روند درمانی موفقیت آمیز باشد، شما را در فصل ششم می بینم.

جمله کوتاهی که تمام هوادارانش را در یک حالت تعلیق عاطفی قرار داده است. شاید برای مردی که تمام عمرش را صرف سرعت کرده، این کند شدن اجباری سرعت زندگی، سخت ترین چالش باشد.  

برای ما که با فریادهای پرشور و غرش موتورهای دوازده سیلندر در پیست‌ها و جاده‌های دنیا، شیفته‌ی ماشین شدیم جرمی کلارکسون چیزی فراتر از یک مجری تلویزیونی است. او کسی بود که به ما یاد داد ماشین فقط وسیله‌ای برای رفت‌ و آمد نیست، بلکه قطعه‌ای از روح انسان است که با بنزین و سرعت زنده می‌شود. او کسی بود که عشق به رانندگی را در رگ‌های نسل ما جاری کرد و به ما آموخت که چگونه با صراحت، بی‌باکی و البته کمی دیوانگی، در جاده‌های سخت رانندگی کنیم.

شنیدن خبر بیماری او، برای تمام کسانی که با تماشای سفرهای حماسی‌اش در دور دنیا بزرگ شدند، خبری سنگین است. امروز، دنیای خودرو بدون حضور پرقدرت او در پشت فرمان، چیزی کم دارد. آقای کلارکسون شما به ما یاد دادید که حتی وقتی در بن‌بست گیر می‌کنیم، راهی برای بیرون آمدن وجود دارد.  

آرزوی سلامتی برای آقای خاص تخت گاز. به امید روزی که شما آقای کلارکسون، دوباره پشت فرمان یک ابرخودروی قدرتمند بنشینید، دکمه استارت را فشار دهید و با همان نگاه و خنده‌های خاص خودتان گاز بدهید و به ما نشان دهید که زندگی با تمام سختی‌هایش همچنان ارزش یک سواری هیجان‌ انگیز را دارد. دنیا هنوز منتظر شنیدن داستان‌های شماست.