دولت می تواند ارز ترجیحی را یا به وارد کننده دارو و تجهیزات بدهد یا به مصرف کننده. بر فرض مثال یک قلم انسولین اگر با ارز ۴۲۰۰ وارد شود تا به دست مصرف کننده برسد ۴۰هزار تومان می شود، اما اگر با ارز نیمایی وارد شود ۴۰۰هزار تومان می شود. ما به تفاوت ۴۰تا ۴۰۰هزار تومان باید از همان محل ۷۳هزار میلیارد تومان که در قانون پیش بینی شده است به بیمه ها پرداخت شود.