«مرتضی» ١٥ ساله مثل بقیه بچههای بلوچ پاکستانی که خانوادههایشان از ٤٠سال پیش به ایران آمدند و بعد کمکم در حاشیه شهرها خانه که نه، آلونکی از چوب و خردهآهن به پا کردند، در حاشیه شهرری زندگی میکند. او حالا که نشسته پشت نیمکت چوبی کلاس درس در خانه علم جمعیت امام علی(ع) و با چهرهای که سبزه است و لبی که کبود است و دستهایی که کارکرده و پرتجربه است، دلش برای مدرسهای که پارسال در آن درس خواند، پر میکشد. «اعتمادبهنفس» خوب کلمهای است برای اولین ویژگیای که از او به یاد میماند؛ دستهایش را…