اولا؛ چگونه میتوان در یک روز و در آن واحد هم غمگین بود و هم خوشحال؟ چنین پدیدهای نه در فرهنگ ما جایگاهی دارد و نه امکان پذیر است. چیزی که امکان پذیر نیست چرا تصویب میشود. شورای محترم نگهبان که در اشکال خود، بار مالی را که تعطیلی یک روز بر دوش دولت خواهد گذاشت دیدند و آن را به مجلس عودت دادند، چگونه عدم امکان اجرائی شدن این مصوبه را ندیدند؟ واقعا مردم ایران از جمله خود تصویب کنندگان چگونه میخواهند این قانون را اجرا کنند که در یک روز هم عزادار و گریان باشند و هم شادمان و مسرور؟