فایننشالتایمز: ترامپ از ریاستجمهوری کناره گرفته است / غرق شدن در توهم طاق نصرت در اوج بنبست جنگ با ایران
رئیسجمهور ایالات متحده در مواجهه با شکست محتمل حزب جمهوریخواه در انتخابات میاندورهای، کسری بودجه سرسامآور و باتلاق جنگ فرسایشی با ایران که هیچ افقی برای پایان آن وجود ندارد، عملاً فرمان حکمرانی را رها کرده و ذهن خود را تماماً به ساخت بناهای یادبود و تندیسهای پرزرقوبرق اختصاص داده است.
به گزارش سایت دیدبان ایران، نوشت که مفهوم «ثبات راهبردی سازنده» که هدف رسمی روابط پکن و واشنگتن عنوان میشود، در مواجهه با رفتارهای رئیسجمهور کنونی آمریکا به طنزی تلخ شباهت پیدا کرده است.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا در شرایطی که با چشمانداز تیرهای در انتخابات میاندورهای کنگره و جنگهای مهارناپذیر روبهروست، در روزهای گذشته اعلام کرد قصد دارد یک «طاق نصرت پیروزی» اختصاصی در واشنگتن بسازد که در زیر آن یک مجتمع نظامی پیشرفته شامل آشیانه پهپادها، جایگاه تکتیراندازان و انبار بزرگ مهمات تعبیه شود.
نویسنده با اشاره به اینکه هنوز مشخص نیست این تجهیزات جنگی قرار است علیه چه کسی به کار گرفته شود یا این «طاق نصرت» بناست بزرگداشت کدام پیروزی خیالی باشد، یادآور شد که رئیسجمهور این روزها تقریباً درباره هیچ موضوع دیگری جز این پروژههای نمایشی سخن نمیگوید.
به باور تحلیلگر فایننشالتایمز، گفتن اینکه ترامپ از امور اجرایی و وظایف ریاستجمهوری دست کشیده، حتی کوچکنمایی واقعیت است؛ چرا که او در سال نخست برنامههای مشخصی نظیر معافیتهای مالیاتی گسترده، جنگ تعرفهای علیه جهان، اخراج مهاجران توسط اداره مهاجرت، ماموریتهای ساختارشکنانه ایلان ماسک در دستگاه بوروکراسی و پاکسازیهای اداری را با جدیت پیگیری میکرد.
اما در دومین سال حضور در کاخ سفید، ذهن او به تسخیر نمادهای یادبود و بناهای تجملاتی درآمده است؛ تا جایی که ریچارد پینتر، رئیس سابق دفتر اخلاق کاخ سفید در دوران بوش پسر به کنایه گفت طاق نصرت ترامپ باید به متمم ۲۵ قانون اساسی آمریکا (مربوط به برکناری رئیسجمهور به دلیل عدم سلامت روان) اختصاص یابد.
بیتفاوتی مطلق به بحرانهای اقتصادی و جنگ بیپایان با ایران
نویسنده فایننشالتایمز با تاکید بر اینکه احتمال فعالسازی متمم ۲۵ توسط جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا حتی از بودایی شدن ترامپ هم کمتر است، اشاره میکند که رئیسجمهور آمریکا آرامشی عجیب و بیتفاوتی محض نسبت به شکست احتمالی حزبش در پیش گرفته است.
ترامپ با وجود وعده مهار گرانیها، با تعرفههای متغیر و آغاز عملیات موسوم به «خشم حماسی» (Operation Epic Fury) علیه ایران که اکنون وارد هفتمین ماه خود شده، عملاً آتش تورم را برافروختهتر کرده است.
علاوه بر این، بدهی عمومی دولت فدرال ماه گذشته از مرز ۴۰ هزار میلیارد دلار عبور کرد که رقمی معادل دو برابر زمان آغاز اولین دوره ریاستجمهوری او در سال ۲۰۱۷ است، اما او هیچ واکنشی به این کسری بودجه نشان نمیدهد.
در پرونده توسعه هوش مصنوعی نیز رفتارهای وی شگفتی ناظران را برانگیخته است؛ او با وجود نگرانی عمیق رایدهندگان جمهوریخواه از گسترش مراکز داده، اعلام کرد دادهها باید بر جهان حکومت کنند و مناطقی که از پذیرش این مراکز سر باز میزنند محکوم به فقر خواهند بود.
او در برابر وحشت عمومی از تهدید بشریت توسط فناوریهای نوظهور، در شبکه اجتماعی تروث سوشال یک نظرسنجی برای تغییر نام «هوش مصنوعی» به راه انداخت و ترجیح شخصی خود را عبارت «هوش برتر و عالی» اعلام کرد، و در نهایت با رد خطرات و «فریب» خواندن آن، از ایجاد نیروی ویژه و انتصاب تزار هوش مصنوعی بدون اعمال مقررات بازدارنده خبر داد؛ وضعیتی که سبب شده کاندیداهای جمهوریخواه در ایالتهای چرخشی، دیگر تمایلی به حضور ترامپ در میتینگهای تبلیغاتی خود نداشته باشند.
بحران معماری در کاخ سفید؛ وقتی مشکلات لاینحل به فراموشی سپرده میشوند
اصطلاح «اردک لنگ» (رئیس جمهور سال آخری با کنگره اپوزیسیون Lame Duck) که خواب را از چشمان هر رئیسجمهوری در پایان دوره میرباید، برای ترامپ مفهومی کاملاً بیگانه است.
او بیش از آنکه به پرونده فرسایشی جنگ ایران، لجامگسیختگی هوش مصنوعی یا شاخصهای رو به افول اقتصاد فکر کند، وقت خود را صرف گفتگو پیرامون طرحهای ساختمانیاش میکند، زیرا مشکلات لاینحل جذابیتی برای او ندارند.
پروژههای سطحی و عینی مانند احداث سالن رقص جدید کاخ سفید—که ترامپ اصرار دارد یک مجتمع زیرزمینی عظیم نظامی نیز در زیر آن ساخته شود—تمرکز اصلی او را شکل دادهاند.
همچنین پس از آنکه مراجع قضایی تصمیم وی برای تغییر نام «مرکز هنرهای نمایشی کندی» به نام خود را باطل کردند، ترامپ هفته گذشته دستور داد بازسازی این مجموعه متوقف شود؛ تصمیمی که نماد شکوفای فرهنگی پایتخت را با خطر فرسودگی و تخریب روبهرو کرده است.
نویسنده فایننشالتایمز در پایان هشدار میدهد که در جنگ جاری با ایران، هیچ راه خروجی پیشروی واشنگتن قرار ندارد و منتقدان باید بدانند که تا ژانویه ۲۰۲۹، هیچ راه خروجی از خود ترامپ نیز متصور نیست.
در تاریخ معاصر ایالات متحده سابقه نداشته که رئیسجمهوری در حالی که بیش از دو سال و نیم از دوره کاریاش باقی مانده، اینچنین علاقه خود به اداره امور کشور را از دست بدهد؛ این رویکرد، جهان را با منظرهای هولناک مواجه کرده است: در شرایطی که بیثباتی جهانی به مرز سقوط رسیده، رئیسجمهور آمریکا به جای چارهاندیشی، همزمان به این بحران دامن میزند و اشتیاقی برای مهار آن نشان نمیدهد.