نعمت الله فاضلی: بعد از انقلاب ١٣٥٧ نیرویی به دنبال "مشروعیت زدایی" از "علم مدرن" و "دانشگاه" است

نعمت الله فاضلی، در یادداشتی نوشت: «بعد از انقلاب ١٣٥٧، نهاد دانشگاه اگرچه در سراسر ایران گسترش پیدا کرد اما همواره نیرویی گفتمانی در صدد "مشروعیت زدایی" از "علم مدرن" و نهاد آن یعنی "دانشگاه"بوده و هست.این نیرو نتوانست به طور تام و تمام بر دانشگاه چیره شود اما در لایه های آشکار و پنهان ذهن و زبان جامعه و دانشگاهیان نفوذ و رسوب کرده است. بخشی از بحران ناباوری به دانشگاه از این ایدئولوژیک شدن و ایدئولوژی زدگی دانشگاه است»

نعمت الله فاضلی: بعد از انقلاب ١٣٥٧ نیرویی  به دنبال "مشروعیت زدایی" از "علم مدرن" و "دانشگاه" است

به گزارش سایت دیده بان ایران؛ دکتر نعمت الله فاضلی، انسان شناس و استاد بازنشسته پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی در یادداشتی به مساله ناباوری به دانشگاه در سه بخش «بحران فقر انگیزشی»، «ایدیولوژی زدگی» و «گفتمان آسیب شناسی دانشگاه» پرداخت.

بحران انگیزشی:

این استاد جامعه شناسی دانشگاه خود با اشاره به این که «امروزه در میان دانشجویان و حتی مدرسان و استادان بحران و چالش «فقر انگیزه» را به طور سراسری می بینیم» نوشت: «البته سال های طولانی است که فرایند افت انگیزش شکل گرفته است، اما هر قدر به اکنون نزدیک تر می شویم این بحران حادتر و ویرانگر تر می شود. به رسمیت شناختن این وضعیت مهم است. اگر نپذیریم که با بحران انگیزشی رو به رو هستیم طبیعتا هر گونه بحثی درباره باور به دانشگاه معنایی ندارد.»

او در ادامه تاکید می کند«پژوهش های تجربی مانند گزارش های "پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی وزارت علوم"، بحران انگیزشی در میان دانشجویان کارشناسی تا دکترا را ثبت کرده و نشان داده است.»

بحران "ایدئولوژی" و "ایدئولوژی زدگی":

فاضلی در بخش بعدی مقاله خود به بحران «ایدئولوژی» و «ایدئولوژی زدگی» اشاره کرده و می نویسد: «بعد از انقلاب ١٣٥٧، نهاد دانشگاه اگرچه در سراسر ایران گسترش پیدا کرد اما همواره نیرویی گفتمانی در صدد "مشروعیت زدایی" از "علم مدرن" و نهاد آن یعنی "دانشگاه"بوده و هست.این نیرو نتوانست به طور تام و تمام بر دانشگاه چیره شود اما در لایه های آشکار و پنهان ذهن و زبان جامعه و دانشگاهیان نفوذ و رسوب کرده است. بخشی از بحران ناباوری به دانشگاه از این ایدئولوژیک شدن و ایدئولوژی زدگی دانشگاه است.»

این استاد دانشگاه می گوید که «ایدیولوژی حاکم تقابل میان ارزش های فرهنگی سنتی و دینی با علم مدرن و دانشگاه را گسترش داد و دانشگاه ها را محل تهاجم فرهنگی و اعتقاد زدایی، ایمان زدایی و ولنگاری معرفی کرد. از اینرو دانشگاه را آسیب زا معرفی و بازنما کرده اند.از این رو بحران ناباوری به دانشگاه با "مشروعیت زدایی" اخلاقی و سیاسی از این نهاد تقویت شده است.»

اوو در تحلیل خود در این بخش می افزاید: «همچنین ناتوانی نظام اقتصادی در خلق فرصت های شغلی برای دانش آموختگان و بیکاری انبوه تحصیلکردگان، موجب سرخوردگی و بدبینی به نهاد دانشگاه شده است.»

 

ارسال نظر