ناوهای هواپیمابر آمریکا؛ تهدید واقعی یا نمایش قدرت؟

اما آیا واقعاً اعزام ناو هواپیمابر به یک منطقه نمایانگر عملیات نظامی قطعی در آن منطقه است؟ ناوگروه‌های آمریکایی همیشه طی سال مأموریت‌هایی را  به‌منظور حفظ آمادگی رزمی‌ و یا پشتیبانی از یگان‌های ارتش آمریکا در مناطق مختلف دنیا انجام می‌دهند، این ناوگروه‌ها از بندر نورفولک ویرجینیا در شرق آمریکا حرکت می‌کنند و در بندر سندیگو در غرب آمریکا پهلو می‌گیرند.

هر ناوگروه از  یک ناو هواپیمابر و  تقریباً سه رزم‌ناو و چند کشتی پشتیبان تشکیل می‌شود و بنا به مأموریت ممکن است زیردریایی اتمی هم همراه این گروه اعزام بشود؛ بنابراین اعزام ناوهای هواپیمابر به مناطق مختلف جهان نشان‌دهنده اقدام قطعی نظامی نیست و این یک امر متداول و روتین در ارتش آمریکاست.

آمریکایی‌ها بر اساس سندهای راهبردی خودشان همواره باید شش ناو هواپیمابر را برای اعزام به مأموریت آماده داشته باشند. نکته بعدی این‌که ناوگروه‌های هواپیمابر آمریکایی‌ها علی‌رغم توان رزمی خوبی که دارند، جنبه نمادین قدرت آمریکا در دنیا را هم نشان می‌دهند یعنی آمریکایی‌ها سعی می‌کنند با اعزام این ناوگروه‌ها قدرت‌شان را هم به طرف مقابل نشان دهند.

نکته‌ای که در مورد ناو جرالد فورد وجود دارد این است که این ناوگروه اخیراً 8 ماه مأموریت مداوم را در منطقه دریایی کاراییب برای عملیات علیه ونزوئلا پشت‌سر گذاشته است و دوباره اعزام کردن این ناوگروه به یک مأموریت دیگر که حداقل چهار ماه  طول می‌کشد قطعاً کارکنان این ناو را خسته و فرسوده می‌کند  و به‌نظر می‌آید بر اساس این داده‌ها توان رزمی این ناو نسبت به ناوهای هواپیمابر دیگر که به منطقه اعزام شدند احتمالاً کاهش پیدا کند.

حال باید دید آیا آمریکایی‌ها واقعاً از اعزام این ناوهای هواپیمابر به منطقه قصد اقدام نظامی علیه ایران یا هر کشور دیگری را دارند یا خیر؛ این چیزی است که تحولات آینده آن را مشخص می‌کند.