اینهایی که نباید حذف شود و آنهایی که باید حذف شوند
علی رزاقی بهار : «نگرانی مردم نسبت به آینده قابل درک است.» این جملهای است که معمولا این روزها توسط کارشناسان، تحلیلگران و برخی از مسولان واقعبین به کرات شنیده میشود و به طور ملموستر هنگام خرید اقلام مورد نیاز با آن مواجه میشویم. گرانی دلار در چند ماه گذشته و برابری تدریجی کالاها با افزایش نرخ ارز موجب شده است بسیاری از اقلام تا سه برابر هم افزایش پیدا کند و به طور طبیعی هیچ حقوق و درآمدی در این چند ماه نه سه برابر که افزایش هم نداشته است. در چنین شرایطی به طور طبیعی اولین چیزی که از سبد خرید خانوادهها حذف میشود، انجام ندادن تفریحات و عدم خرید اقلام فرهنگی است. به طور مثال: خرید کتاب، روزنامه، مجله یا رفتن به سینما و تئاتر یا حتی شهربازی از برنامه مالی خانوادهها حذف میشود تا درآمد قبلی با خرجهای فعلی تا حدودی برابری کند. اما این نوع حذف شاید ناشیانهترین رفتار طبیعی باشد که در کشورهای جهان سوم رایج است. علت بسیار ساده است. اگر تحت هر شرایطی برای افزایش سطح سواد فرهنگی خود و خانواده خود هزینه نکنید بعدها یا حتی همین امروز گرفتار آسیبهای اجتماعی و فرهنگی موجود در جامعه میشوید و در مقابل تهدیدها دستانتان کاملا خالی است. خانوادهای که کتاب، مجله و یا روزنامه نمیخواند قطعا روش تربیتی فرزندانش را نمیداند، فرهنگ مقابله را نمیشناسد، هر حرفی را خصوصا در فضای مجازی میپذیرد، سواد رسانهایاش کاهش مییابد، در تعاملات خانوادگی و اجتماعی انتخابهای درستی ندارد و به راحتی دچار خسارتهای فراوان مادی و معنوی میشود. خسارتهایی که بسیار بسیار بیشتر از کم کردن هزینههای امروز در آینده باعث خسران میشود.
