مجموعهی تاریخی نوشیجان را حاوی آثار خشتی منحصر به فردی بر جا مانده از تمدنهای پیش از هخامنشی در ایران میدانند که اهمیت ژئوپولتیک خاصی هم داشته است. برای تپه نوشیجان حدود ۲۸۰۰ سال قدمت قائل هستند. این تپهی باستانی در سال ۱۳۴۳ شناسایی شده، از سال ۱۳۴۶، همزمان با ثبت در فهرست آثاری ملی تا سال ۱۳۵۶ تعداد ۶ فصل عمیلات کاوش علمی به سرپرستی دیوید استروناخ در آن انجام شده که نتیجههای بسیار مهمی از آنها به دست آمده است.