انتقاد کیهان به تفاهم نامه با آمریکا: پیروزی در جنگ را با توافق بد به شکست تبدیل نکنید
روزنامه تحت مدیریت حسین شریعتمداری نوشت: دستگاه دیپلماسی ما نباید اسیر فضای روانی ایجاد شده توسط کاخ سفید شود. سابقه تاریخی به ما میگوید «دبه کردن» و عهدشکنی، برای هیئت حاکمه آمریکا یک استثنا نیست، بلکه یک سنت دیرینه و کیش شخصیتی است. احتمال نقض عهد از سوی آمریکا نه تنها تقریبا، بلکه تحقیقا ۱۰۰ درصد است آمریکا امروز درگیر بحرانهای شدید داخلی، بدهیهای سرسامآور و چالشهای بینالمللی است و برای خروج از این باتلاق به این تفاهم نیاز مبرم دارد. بنابراین، دیپلماتهای ما باید با اتکا به دست برتر ایران در میدان و با اصرار بر تضامین عینی و راستیآزمایی عملی - و نه صرفاً وعده سرخرمن یک قمارباز یا امضای بیارزش روی کاغذ - فرآیند را مدیریت کنند. فراموش نکنیم؛ دیپلماسی موفق، دیپلماسیای است که از خوشباوری فاصله گرفته و بر پایه واقعیتهای سفت و سخت میدانی استوار باشد.
روزنامه تحت مدیریت حسین شریعتمداری نوشت: در حالی که شیپور رسانههای خارجی و داخلی برای تفاهم به صدا درآمده، مذاکرهکنندگان باید بدانند اقتدار امروز ایران، دستاورد سیلی سخت موشکی در میدان است. تجربه نشان داده آمریکا قاتل زنجیرهای توافقات بینالمللی است و نباید پیروزی مقتدرانه میدان را با اعتماد به توافق دروغین ترامپ در زمین دیپلماسی سوزاند.
این روزها محافل خبری، رسانههای بینالمللی و اظهارات مقامات دیپلماسی، همگی از یک خط خبری مشترک سخن میگویند؛ صحبت از یک یادداشت تفاهم مقدماتی و سپس آغاز فرآیند مذاکره برای نیل به یک توافق نهائی میان ایران و آمریکا است. ظاهراً قرار است آتشبسی که تا پیش از این فقط روی کاغذ باقی مانده بود، برای ۶۰ روز دیگر تمدید شود و در این بازه، حرکت به سمت توافق نهائی با امتیازدهی طرفین صورت گیرد. اما در این میان، یک هشدار حیاتی و تاریخی متوجه دستگاه دیپلماسی و مذاکرهکنندگان کشورمان است؛ هشداری از جنس همان کلام نورانی امام شهیدمان در فروردین ۱۳۹4 در دیدار با مداحان اهل بیت(ع) که فرمودند:
«گفتیم به طرف مقابل اعتماد نکنید، به لبخند او فریب نخورید، به وعده نقد که میدهد ـ وعده نقد، نه عمل نقد ـ اعتماد نکنید، چون وقتی خرش از پل گذشت، برمیگردد و به ریش شما میخندد! اینقدر اینها وقیحند.»
امروز ما وارد دوره جدیدی از مذاکره شدهایم؛ دورهای که بهواسطه اقتدار ناشی از پیروزی میدان و خیابان، شکل میز مذاکره، ادبیات گفتوگو و جایگاه مذاکرهکننده ایرانی تغییر کرده و ایران از موضع برتر سخن میگوید. وظیفه امروز دستگاه دیپلماسی، تثبیت این پیروزیهای بزرگ بر روی میز مذاکره است؛ مبادا با خوشخیالی، پیروزی درخشان در میدان جنگ را با یک توافق بد به شکست تبدیل کنید و کام ملت را تلخ کنید!
در حالی که قرار بود این تجاوز نظامی ظرف چند روز کار ایران را تمام کند، واشنگتن به هیچکدام از اهدافش نرسید. برخلاف ادعای نابودی برنامه هستهای، اورانیوم غنیشده در ایران باقی ماند. در حوزه موشکی نیز ارزیابیهای لو رفته جامعه اطلاعاتی آمریکا تایید میکند که ایران ۷۰ درصد از ذخایر موشکهای بالستیک و پرتابگرهای متحرک خود را کاملاً حفظ کرده است.
نشریه «فارن پالیسی» نیز از ظهور یک ایران تهاجمیتر و قاطعتر سخن میگوید و مجری مشهوری چون «پیرز مورگان» اعتراف میکند که جنگ با ایران یک فاجعه کامل برای واشنگتن بود. ترامپ ناگزیر شد همان متنی را بپذیرد که توسط واسطههای پاکستانی در تهران نهائی شده بود؛ پس حواسمان باشد این پیروزی بزرگ میدانی را با حقه بازی سیاسی ترامپ به بهای ارزان نفروشیم.
دستگاه دیپلماسی ما نباید اسیر فضای روانی ایجاد شده توسط کاخ سفید شود. سابقه تاریخی به ما میگوید «دبه کردن» و عهدشکنی، برای هیئت حاکمه آمریکا یک استثنا نیست، بلکه یک سنت دیرینه و کیش شخصیتی است. احتمال نقض عهد از سوی آمریکا نه تنها تقریبا، بلکه تحقیقا ۱۰۰ درصد است. مگر فراموش کردهایم که کارنامه سیاه این رژیم مستکبر مالامال از خیانت است؟ از طراحی کودتای ننگین ۲۸ مرداد و سرنگونی دولت قانونی مصدق گرفته، تا حمایت از رژیم صدام در جنگ تحمیلی ۸ ساله، کارگردانی فتنههای داخلی، اعمال شدیدترین تحریمهای ظالمانه اقتصادی، خروج یکجانبه از برجام در سال ۲۰۱۸ و برافروختن جنگهای نیابتی و مستقیم نظیر جنگ ۱۲ روزه، جنگ رمضان و جنگ ۴۰ روزه علیه زیرساختهای کشورمان، همگی گواه این مدعاست.
آمریکا امروز درگیر بحرانهای شدید داخلی، بدهیهای سرسامآور و چالشهای بینالمللی است و برای خروج از این باتلاق به این تفاهم نیاز مبرم دارد. بنابراین، دیپلماتهای ما باید با اتکا به دست برتر ایران در میدان و با اصرار بر تضامین عینی و راستیآزمایی عملی - و نه صرفاً وعده سرخرمن یک قمارباز یا امضای بیارزش روی کاغذ - فرآیند را مدیریت کنند. فراموش نکنیم؛ دیپلماسی موفق، دیپلماسیای است که از خوشباوری فاصله گرفته و بر پایه واقعیتهای سفت و سخت میدانی استوار باشد.