نشستن مداوم بیش از ۳۰ دقیقه با افزایش خطر مرگ ناشی از سرطان همراه است
نتایج مطالعه پژوهشگران دانشگاه گلاسگو نشان میدهد نشستن مداوم بیش از ۳۰ دقیقه با افزایش خطر مرگ ناشی از سرطان مرتبط است.
به گزارش سایت دیدبان ایران، اگر عادت دارید ساعتها پشت میز کار یا روی مبل بنشینید، شاید وقت آن رسیده باشد که هر نیم ساعت از جای خود بلند شوید. نتایج پژوهش گستردهای نشان میدهد نشستن مداوم برای بیش از ۳۰ دقیقه، با افزایش خطر مرگ ناشی از سرطان ارتباط دارد؛ اما حتی چند دقیقه تحرک سبک نیز میتواند بخشی از این خطر را کاهش دهد.
اطلاعات بیش از ۹۱هزار نفر دریافتند افرادی که در طول روز بیش از ۳۰ دقیقه بدون وقفه مینشینند یا در حالت بیداری بیتحرک میمانند، بیش از دیگران در معرض مرگ ناشی از سرطان قرار دارند. این افراد بهطور متوسط ۱۲ سال تحت پیگیری بودند و دادههای مربوط به میزان فعالیت روزانه آنها با استفاده از دستگاههای پوشیدنی ثبت شد.
نتایج نشان داد هر یک ساعت اضافه بیتحرکی مداوم در طول روز، با افزایش ۱۰ درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان همراه است. به گفته پژوهشگران، مشکل فقط مجموع ساعات نشستن نیست، بلکه طولانی بودن هر دوره نشستن نیز اهمیت دارد.
خبر امیدوارکننده این است که شکستن این دورههای بیتحرکی میتواند اثر محافظتی داشته باشد. پژوهشگران دریافتند جایگزین کردن تنها یک ساعت نشستن با فعالیتهای سبک روزمره مانند اتو کردن لباس، شستن ظرفها یا پیادهروی آرام، با کاهش ۱۲ درصدی خطر مرگ ناشی از سرطان همراه است.
فعالیتهای شدیدتر اثر بیشتری داشتند. جایگزینی روزانه ۳۰ دقیقه نشستن با ۳۰ دقیقه پیادهروی با سرعت معمولی، خطر را ۸ درصد کاهش میداد. همچنین اگر فقط پنج دقیقه از زمان بیتحرکی با پنج دقیقه فعالیت بدنی شدید جایگزین میشد، خطر مرگ ناشی از سرطان تا ۲۲ درصد کمتر بود.
بلند شدن از جای خود هر نیم ساعت، حتی برای چند دقیقه پیادهروی یا انجام کارهای ساده، میتواند بخشی از خطرات ناشی از نشستن طولانی را کاهش دهد
فردریک هو، سرپرست پژوهش، میگوید دستورالعملهای سلامت نباید فقط بر ورزشهای شدید یا متوسط تمرکز کنند. به گفته او، حتی تحرکهای کوتاه و سبک نیز میتوانند نقش مهمی در محافظت از سلامت داشته باشند و بلندشدن از پشت میز هر نیم ساعت، راهکاری ساده اما مؤثر است.
بااینحال، مطالعه از نوع مشاهدهای بوده و گرچه ارتباطی روشن میان نشستن طولانی و افزایش خطر مرگ ناشی از سرطان دیده شده است، نمیتوان از روی آن نتیجه گرفت که نشستن بهتنهایی علت مستقیم این افزایش خطر است. برای اثبات رابطه علت و معلولی، انجام مطالعات و کارآزماییهای بیشتری ضروری خواهد بود.