اول، زاغهها و حلبی آبادها و کپرها بودند؛ بیغولههایی که یکشبه قد میکشیدند و حجم سیاهی میشدند دور گلوی شهرها؛ سالها که گذشت، اسمشان شد سکونتگاههای غیررسمی که دیگر به چنبرهزدن دور شهرها بسنده نمیکردند و حالا آلونکهایی کج و کوله و بدقواره شدهاند که مثل زخمهای لاعلاج در دل کلانشهرها، دهان باز میکنند و هر روز بر تعدادشان افزوده میشود. تعداد حاشیهنشینان براساس سند ملی توانمندسازی در اولین سند رسمی در دوره اصلاحات ٤,٥میلیون نفر برآورد شده بود. همین رقم درسال ٩٢ بین ١٠ تا ١١میلیون…