از مرداد ۱۴۰۳، وقتی زهرا بهروزی آذر به عنوان معاون امور زنان و خانواده دولت چهاردهم منصوب شد، انتظار میرفت که این پژوهشگر حوزه کارآفرینی اجتماعی، با سوابق مدیریتیاش در شهرداری تهران، بتواند لایحه «حمایت از زنان در برابر خشونت» را به سرانجام برساند؛ متنی که تا حدی و نه کاملا مرزهای حمایت قانونی را روشن میکرد، خشونتهای خانگی و اجتماعی را تعریف و جرمانگاری مینمود و شبکهای از تکالیف را بر دوش نهادها میگذاشت.