تجربه شوراهای دوم تا چهارم بخصوص در تهران نشان داد عضویت ورزشکاران در شورای شهرها سابقه موفقی به حساب نمی آید و حتی بنا به نقل قول منتشر شده از یکی از ورزشکاران، هدف از عضویت در شورای شهر می تواند کسب ثروت و تغییر طبقه اجتماعی باشد به همین دلیل ورزشکاران نتوانستند از شوراها به عنوان جایگزین حزب برای ارتقای وجهه و شان سیاسی خود استفاده کنند و بیشتر نقش گماشتگان وفادار را برای برخی از طیف های سیاسی نفوذ کرده در شورا را بازی کردند.