وقتی نخستین بقایای نئاندرتالها در قرن نوزدهم کشف شد، بسیاری از دانشمندان تصور میکردند با موجودی ابتدایی، خشن و کمهوش روبهرو شدهاند که در غارها زندگی میکرد، ابزارهای ساده میساخت و فاصلهی زیادی با انسان امروزی داشت.
۶ مطلب
وقتی نخستین بقایای نئاندرتالها در قرن نوزدهم کشف شد، بسیاری از دانشمندان تصور میکردند با موجودی ابتدایی، خشن و کمهوش روبهرو شدهاند که در غارها زندگی میکرد، ابزارهای ساده میساخت و فاصلهی زیادی با انسان امروزی داشت.
نئاندرتالها حدود ۴۰ هزار سال پیش از روی زمین ناپدید شدند، اما دانشمندان هنوز نمیدانند دقیقاً چه چیزی باعث انقراض آنها شد.
نئاندرتالها که خویشاوندان نزدیک انسان بودند، جثهای محکمتر و عضلاتی بزرگتر از انسانهای امروزی داشتند. استخوانهای آنها نشاندهندهی قدرت بدنی بالا است و ویژگیهایی مانند برجستگیهای ابرویی بزرگ و ریشههای دندانی کوتاه، از مشخصات ظاهری آنها بود. اکنون دانشمندان دریافتهاند بخشی از این توانایی عضلانی، از طریق ژنتیک به برخی از انسانهای امروزی رسیده است.
در دوران افول نئاندرتالها، نزدیکترین خویشاوند تکاملی ما، هم اقلیم و هم جوامع انسانی اولیه با سرعت زیادی رو به تغییر بودند.
آخرین نئاندرتالهای بازمانده در اروپا از تباری واحد که از شدیدترین دوره عصر یخبندان جان سالم به در برده بودند، منشا میگرفتند.
در پژوهش جدیدی که به کمک هوش مصنوعی انجام شد، در طول ۲۵۰ هزار سال گذشته، سه موج عمده از آمیزش میان انسانها و نئاندرتالها شناسایی شده است.