کیهان هم از فحاشی در ورزشگاهها انتقاد کرد/ به بهانه جام ملتهای آسیا از برخورد با فحاشی ها طفره می روید
مسئولان ورزش و شخص وزیر باید به جامعه ورزش، اهالی رسانه و کارشناسان پاسخگوی عملکرد خود باشند، چه بازیهای آسیایی ناگویا در راه باشد و چه نباشد.
به گزارش سایت دیدبان ایران، بازیهای آسیایی یا هر رویداد بزرگتر یا کوچکتر نباید بهانهای باشد برای فرار از پاسخگویی. ورزش ما مستعد پیشرفت و سخت گرفتار آسیبها و آفات مختلفی است که مانع از آن میشوند که به سمت هدف خود پیش برود.
بزرگتر و مهمتر از همه این آفات، این است که ورزش ما بازیچه مشتی منفعت جو شده که به اشکال و انحاء مختلف در ارکان و مراکز حساس- به ویژه مدیریتها- نفوذ کردهاند و به خاطر ترجیح منافع خود به مصالح ورزش، آن را سخت از حیث فنی و اخلاقی مورد تهاجم قرار دادهاند و فضا را مسموم و آلوده ساخته و فساد را در بخشهایی از ورزش نهادینه کردهاند.
در این باره نمونههای فراوانی موجود است که همگان کم و بیش از آن اطلاع دارند. نکته تاسف بار اینجاست که با این منفعتجویان و مسببان بداخلاقی و هنجارشکنی و فساد، نه تنها برخورد بایسته و بهموقع و قاطعی صورت نمیگیرد، بلکه آنها صدرنشین جلسات برخی از مدیران هستند. اگر از در بیرونشان کنید، از پنجره میآیند و اگر مثلا از پست «معاونت» عزل شوند، با پست «مشاورت» برمیگردند!
وزیر و دیگر مسئولان ورزش باید در هرجا و تحت هر شرایطی پاسخگو باشند که برای مبارزه با آفات و آسیبها، مفسدان و این سوءاستفادهچیهای بعضا ظاهرالصلاح چه کرده و چه گامهایی برداشتهاند؟ آنها مطمئن باشند این پاسخگوییها و روشنگریها نه تنها در روحیه کاروان اعزامی به ناگویا یا هر جای دیگری، تاثیر منفی نمیگذارد، بلکه نشاط ورزشکاران را دوچندان میکند و به آنها اطمینان و دلگرمی میبخشد که حساب و کتاب و قانون در کار است تا با انگیزه و همت بیشتری برای کسب افتخار تلاش کنند.
در هفتهای که گذشت همه شنیدیم و دیدیم که در ورزشگاه تبریز چه گذشت و در آخر بازی چه زشتیها و پلشتیها رخ داد. این اتفاق بیاغراق نه فقط جامعه ورزش، بلکه کل کشور را تحت تاثیر قرار داده و در مترو و تاکسی و محافل و... همه به تلخی یا تمسخر آلوده به تنفر از آن صحبت میکردند. این اتفاقات به کرات در ورزش ما- خاصه در رشتهای مثل فوتبال- در تمام سطوح مختلف رخ داده و تازگی ندارد.
سؤال این است که کسانی که مسئولیت اداره ورزش و سالمسازی آن را برعهده دارند تاکنون برای مبارزه با این عربدهجوییها و فحاشیها و حرمتشکنیها کدام اقدام اصولی و مؤثر را انجام دادهاند؟ آنها درباره اتفاق ذکر شده چه کردهاند و میخواهند چه کار دیگری انجام دهند؟ این درگیریها و تنشها با شدت بیشتر یا کمتر در بالاترین سطوح ورزش و پیشرفتهترین کلاس آن رخ میدهد اما نکته قابل تامل، نحوه برخورد با این حوادث و مسببان است.
فانه در کشور ما با این دسته مسائل ضدورزشی و غیراخلاقی و مسببان آن و نیز آفات و آسیبهای ورزش برخورد بایسته و جدی صورت نگرفته و هنوز هم ظاهرا قرار نیست بگیرد! خلاصه کلام اینکه ورزش مستعد ما سخت محتاج اصلاح و تحول است اما مسئولان امر در اکثر مقاطع- از جمله مقطع فعلی- از دست زدن به این اصلاحات و تحولات بایسته و مبارزه با آفات و مفاسد به دلایل و بهانههای مختلف- مثلا در پیش بودن بازیهای ناگویا یا جام ملتها یا...- طفره رفتهاند. مطمئنا با این سبک و سیاق و طفره رفتنها کار ورزش به سامان نمیرسد و اهداف آن محقق نمیشود. باید شجاعانه و مدبرانه به قلب معرکه زد و به جنگ پلشتیها و مسببان آن رفت!