سروری: ۱۳ آبان، «آغاز افول آمریکا» را برای جهانیان آشکار کرد
نایب‌رئیس شورای شهر تهران با اشاره به تحولات سیاسی اخیر آمریکا، ۱۳ آبان ۱۴۰۵ را نقطه‌عطفی در روند افول آمریکا دانست و گفت: این روز از یک مناسبت ملی فراتر رفت و به نمادی بین‌المللی از ایستادگی ملت‌های آزاده در برابر نظام سلطه تبدیل شد.
به گزارش سایت دیدبان ایران؛پرویز سروری نایب رئیس شورای شهر تهران در تذکر پیش از دستور چهارصد و چهل پنجمین جلسه شورای شهر تهران گفت :۱۳ آبان ۱۴۰۵ نقطه‌عطفی تاریخی را در اذهان جهانیان ثبت کرد. این روز دیگر تنها یک مناسبت در تقویم سیاسی ایران و محور مقاومت نیست، بلکه به نمادی بین‌المللی از ایستادگی ملل آزاده در برابر نظام سلطه تبدیل شده است. تحولات بی‌سابقه در عرصه سیاسی ایالات متحده —کشوری که خود را حاکم مطلق جهان می‌پنداشت— ابعاد عینی تحلیل‌های راهبردی مبنایی بر «آغاز روند افول آمریکا» را آشکار ساخت و تقارن آن با روز ملی مبارزه با استکبار جهانی، پیامی روشن به همراه داشت: مقاومت فعال پاسخ می‌دهد.
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا که درست در ۱۳ آبان (نوامبر ۲۰۲۶) برگزار شد، عمق خطای محاسباتی تحلیل‌گران غربی را نشان داد. در حالی که ترامپ با مانورهای تبلیغاتی و تقابل‌گرایی‌های پیاپی از جمله ماجراجویی در ونزوئلا تلاش می‌کرد اقتدار خود را تثبیت کند، تلاطم‌های ناشی از تقابل با اراده مقاومت و شکست برآوردهای منطقه‌ای، حباب محبوبیت کذب او را ترکاند. پیروزی قاطع حزب رقیب و تصاحب اکثریت قاطع کرسی‌های کنگره، اعترافی آشکار از سوی افکار عمومی آمریکا علیه هزینه‌های سنگین جنگ‌طلبی و سیاست‌های یک‌جانبه‌گرایانه حاکمانشان بود.
فروپاشی پروژه امنیت‌فروشی و پترودلار
دهه‌ها بود که شالوده رهبری ادعایی آمریکا بر جهان، بر دو پایه «امنیت انرژی» و «سیطره پترودلار» استوار بود. واشنگتن با حضور گسترده نظامی در خلیج فارس و تنگه هرمز، به کشورهای منطقه امنیت کاذب می‌فروخت و در مقابل، دلارهای نفتی را به شریان‌های اقتصادی خود سرازیر می‌کرد.
اما هنر استراتژیک محور مقاومت، تبدیل این نقطه قوت ظاهری به پاشنه آشیل آمریکا بود. بر اساس نظریه‌های کلاسیک ژئوپلیتیک، تسلط بر سه آبراه حیاتی هرمز، باب‌المندب و مالاکا به معنای کنترل بر تجارت جهانی است. راهبرد مقاومت فعال باعث شد کنترل عملیاتی و اعمال نظارت بر دو تنگه کلیدی هرمز و باب‌المندب، معادلات امنیت انرژیِ ساختگی آمریکا را مختل کند. انتقال این فشار به اقتصاد جهانی، حتی متحدان اروپایی واشنگتن را مجبور کرد راه خود را از سیاست‌های تحریمی و یک‌جانبه آمریکا جدا کنند.
این چرخش راهبردی تا جایی پیش رفت که حتی تحلیل‌گران ارشد غربی و مقامات سابق آمریکا اذعان کردند که ابزار تحریم و فشار یک‌جانبه، با بی‌اثر شدن در گلوگاه‌های حیاتی منطقه، عملاً قدرت وتوی خود را در برابر اراده ملل منطقه از دست داده است.
رمز پیروزی در تقویم جدید جهان
۱۳ آبان ۱۴۰۵ از مرز یک شعار ملی فراتر رفت و به الگویی عملی برای ایستادگی تبدیل شد. شکست ساختار سلطه در این روز، فقط یک جابه‌جایی احزاب در کنگره آمریکا نبود، بلکه نشان‌دهنده ناکارآمدی ابزارهای سنتی تهدید و تحریم در برابر ملت‌های مستقل است. ۱۳ آبان امسال، تابلوی تمام‌نمای این واقعیت بود که در برابر امپراتوری‌های در حال افول، تنها راه حفظ هویت و امنیت، ایستادگی هوشمندانه است.
۱۳ آبان ۱۴۰۵؛ زلزله سیاسی در واشنگتن و جهانی‌شدن روز استکبارستیزی
۱۳ آبان ۱۴۰۵ نقطه‌عطفی تاریخی را در اذهان جهانیان ثبت کرد. این روز دیگر تنها یک مناسبت در تقویم سیاسی ایران و محور مقاومت نیست، بلکه به نمادی بین‌المللی از ایستادگی ملل آزاده در برابر نظام سلطه تبدیل شده است. تحولات بی‌سابقه در عرصه سیاسی ایالات متحده —کشوری که خود را حاکم مطلق جهان می‌پنداشت— ابعاد عینی تحلیل‌های راهبردی مبنایی بر «آغاز روند افول آمریکا» را آشکار ساخت و تقارن آن با روز ملی مبارزه با استکبار جهانی، پیامی روشن به همراه داشت: مقاومت فعال پاسخ می‌دهد.
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا که درست در ۱۳ آبان (نوامبر ۲۰۲۶) برگزار شد، عمق خطای محاسباتی تحلیل‌گران غربی را نشان داد. در حالی که ترامپ با مانورهای تبلیغاتی و تقابل‌گرایی‌های پیاپی از جمله ماجراجویی در ونزوئلا تلاش می‌کرد اقتدار خود را تثبیت کند، تلاطم‌های ناشی از تقابل با اراده مقاومت و شکست برآوردهای منطقه‌ای، حباب محبوبیت کذب او را ترکاند. پیروزی قاطع حزب رقیب و تصاحب اکثریت قاطع کرسی‌های کنگره، اعترافی آشکار از سوی افکار عمومی آمریکا علیه هزینه‌های سنگین جنگ‌طلبی و سیاست‌های یک‌جانبه‌گرایانه حاکمانشان بود.
دهه‌ها بود که شالوده رهبری ادعایی آمریکا بر جهان، بر دو پایه «امنیت انرژی» و «سیطره پترودلار» استوار بود. واشنگتن با حضور گسترده نظامی در خلیج فارس و تنگه هرمز، به کشورهای منطقه امنیت کاذب می‌فروخت و در مقابل، دلارهای نفتی را به شریان‌های اقتصادی خود سرازیر می‌کرد.
اما هنر استراتژیک محور مقاومت، تبدیل این نقطه قوت ظاهری به پاشنه آشیل آمریکا بود. بر اساس نظریه‌های کلاسیک ژئوپلیتیک، تسلط بر سه آبراه حیاتی هرمز، باب‌المندب و مالاکا به معنای کنترل بر تجارت جهانی است. راهبرد مقاومت فعال باعث شد کنترل عملیاتی و اعمال نظارت بر دو تنگه کلیدی هرمز و باب‌المندب، معادلات امنیت انرژیِ ساختگی آمریکا را مختل کند. انتقال این فشار به اقتصاد جهانی، حتی متحدان اروپایی واشنگتن را مجبور کرد راه خود را از سیاست‌های تحریمی و یک‌جانبه آمریکا جدا کنند.
این چرخش راهبردی تا جایی پیش رفت که حتی تحلیل‌گران ارشد غربی و مقامات سابق آمریکا اذعان کردند که ابزار تحریم و فشار یک‌جانبه، با بی‌اثر شدن در گلوگاه‌های حیاتی منطقه، عملاً قدرت وتوی خود را در برابر اراده ملل منطقه از دست داده است.
۱۳ آبان ۱۴۰۵ از مرز یک شعار ملی فراتر رفت و به الگویی عملی برای ایستادگی تبدیل شد. شکست ساختار سلطه در این روز، فقط یک جابه‌جایی احزاب در کنگره آمریکا نبود، بلکه نشان‌دهنده ناکارآمدی ابزارهای سنتی تهدید و تحریم در برابر ملت‌های مستقل است. ۱۳ آبان امسال، تابلوی تمام‌نمای این واقعیت بود که در برابر امپراتوری‌های در حال افول، تنها راه حفظ هویت و امنیت، ایستادگی هوشمندانه است.