هلدینگ خلیج فارس در شرایط جنگ؛ حفاظت از تولید و سرمایه مردم
صنعت پتروشیمی ایران در شرایطی قرار گرفته است که تداوم فعالیت آن دیگر تنها با مدیریت متعارف و تصمیمگیریهای روزمره تضمین نمیشود. همزمانی ناترازی انرژی، محدودیت خوراک، تحریمهای مالی و تجاری، دشواری تأمین تجهیزات و تشدید تنشهای نظامی، محیطی پرریسک برای این صنعت و به ویژه هلدینگ خلیج فارس ایجاد کرده است؛ مجموعهای که منافع طیف گستردهای از سهامداران دولتی، خصوصی، بورسی و دارندگان سهام عدالت با عملکرد آن پیوند دارد
به گزارش سایت دیده بان ایران؛ صنعت پتروشیمی ایران در شرایطی قرار گرفته است که تداوم فعالیت آن دیگر تنها با مدیریت متعارف و تصمیمگیریهای روزمره تضمین نمیشود. همزمانی ناترازی انرژی، محدودیت خوراک، تحریمهای مالی و تجاری، دشواری تأمین تجهیزات و تشدید تنشهای نظامی، محیطی پرریسک برای این صنعت و به ویژه هلدینگ خلیج فارس ایجاد کرده است؛ مجموعهای که منافع طیف گستردهای از سهامداران دولتی، خصوصی، بورسی و دارندگان سهام عدالت با عملکرد آن پیوند دارد.
در چنین شرایطی، وظیفه مدیرعامل هلدینگ باید از مدیریت متعارف پرتفوی شرکتها و ارزیابی عملکرد مالی آنها فراتر رود و به مدیریت ریسکهای سیستمی و هماهنگی شبکهای از مجتمعها، زیرساختها، منابع خوراک، بازارها و ذینفعان تبدیل شود.
یکی از مهمترین نقاط آسیبپذیر این شبکه، واحدهای یوتیلیتی است. برق، بخار، آب صنعتی، سامانههای خنککننده، هوای ابزار و دیگر خدمات جانبی، پیشنیاز فعالیت بخش بزرگی از واحدهای تولیدی در ماهشهر و عسلویه هستند. اختلال در این خدمات میتواند حتی مجتمعهایی را که مستقیماً آسیب ندیدهاند، از مدار تولید خارج کند. در شرایط جنگی، آسیب به نیروگاهها، پستهای برق، خطوط انتقال، تأسیسات آب و تجهیزات انرژی، آثار زنجیرهای بر تولید دارد و میتواند به کاهش ظرفیت بهرهبرداری، راهاندازیهای پرهزینه، اختلال در ایفای تعهدات فروش و تضعیف جایگاه شرکتها در بازارهای صادراتی منجر شود.
این آسیبپذیری با ناترازی ساختاری گاز و برق تشدید میشود. وابستگی بخش مهمی از زنجیره پتروشیمی به خوراکهای گازی موجب شده است هرگونه اختلال در تأمین انرژی، بر تولید و درآمد اثر بگذارد. ازاینرو، مسئله هلدینگ فقط بازسازی تجهیزات آسیبدیده نیست بلکه وابستگیهای میان مجتمعها باید شناسایی، گلوگاههای حیاتی مشخص و منابع محدود بر اساس ملاحظات ایمنی، اقتصادی، تولیدی و صادراتی اولویتبندی شوند. تصمیم درباره اینکه کدام واحد زودتر بازسازی شود یا با ظرفیت محدود به مدار بازگردد، باید بر پایه تصویری جامع از زنجیره یوتیلیتی، خوراک، تولید و بازار صورت گیرد.
راهبرد ضروری برای هلدینگ خلیج فارس، گذار از مدیریت واکنشی به مدیریت پیشنگر و سناریومحور است. تشکیل ستاد دائمی بحران، ایجاد ذخایر قطعات حیاتی، تقویت پدافند غیرعامل، توسعه ظرفیتهای پشتیبان انرژی، بهینهسازی مصرف و تعیین تکلیف پروژههای نیمهتمام، از اقدامات فوری این مسیر میباشند. اجرای این اقدامات به مدیریتی نیاز دارد که علاوه بر شناخت عمیق صنعت پتروشیمی، توان هماهنگکردن شرکتهای تابعه، نهادهای تنظیمگر و دیگر ذینفعان را در شرایط پیچیده و پرریسک داشته باشد.