کابوس F-۳۵ به میدان آمد

به گزارش سایت دیده‌بان ایران، امروز در بهار ۱۴۰۵، آمارهای غیررسمی از عبور تعداد این جنگنده‌های رادارگریز از مرز ۳۰۰ فروند حکایت دارند؛ عددی که توازن قوا در اقیانوس آرام را نه تنها تهدید، بلکه «تغییر» داده است. اژدهای چنگ‌دراز چین دیگر یک کپی‌کار ساده نیست، او حالا در پی «ممنوع‌الورود» کردن آمریکا به حیاط خلوت خویش است.

ریشه قدرت‌نمایی امروز J-۲۰ را نباید در سال ۲۰۱۱ (اولین پرواز) جست‌وجو کرد، بلکه باید به دهه ۹۰ میلادی بازگشت. استراتژیست‌های نظامی چین با مشاهده قدرت نمایی رادارگریزهای آمریکایی، متوجه شدند که آینده از آنِ «دیده نشدن» است.

اگرچه غرب مدعی است که J-۲۰ محصول سرقت اطلاعاتی از پروژه‌های F-۲۲ و F-۳۵ است، اما واقعیت میدان متفاوت است. حتی با داشتن نقشه، ساخت آلیاژهای مقاوم، موتورهای پیشرفته و مهندسی دقیق بدنه، هنری است که پکن حالا به آن مسلط شده است. J-۲۰ نیامد که شبیه رپتور باشد؛ آمد که رپتور را به چالش بکشد.

تفاوت اصلی F-۲۲ و J-۲۰ در یک کلمه خلاصه می‌شود: دکترین.

• F-۲۲ Raptor: برای نفوذ به حریم هوایی و پاکسازی آسمان طراحی شده است.
• J-۲۰ Mighty Dragon: بخشی از استراتژی A۲/AD (دسترسی‌ناپذیری و منع منطقه) است. وظیفه او حمله به خاک آمریکا نیست؛ وظیفه او این است که اجازه ندهد سوخت‌رسان‌ها و هواپیماهای هشدار زودهنگام (آواکس) آمریکا به نزدیکی مرزهای چین و تایوان برسند.

یک نکته فنی: J-۲۰ به دلیل بدنه بزرگتر، سوخت بیشتری حمل می‌کند و برد عملیاتی بلندتری دارد. این یعنی اژدها می‌تواند دورتر از ساحل بایستد و گلوی تدارکاتی نیروی هوایی آمریکا را بفشارد.

با تمام این اوصاف، J-۲۰ هنوز یک «شبح» کامل نیست. تحلیلگران نظامی معتقدند سطح مقطع راداری (RCS) این جنگنده، حدود ۱۰۰ برابر بیشتر از F-۲۲ است. همچنین نبود توپ داخلی و مانورپذیری کمتر نسبت به رپتور، نشان می‌دهد که چینی‌ها روی «نبرد از راه دور» و سنسورهای پیشرفته حساب باز کرده‌اند، نه (Dogfight) کلاسیک.

چین همزمان با توسعه ناوگان J-۲۰، در حال کار بر روی سیستم‌های «Loyal Wingman» (وینگ‌من وفادار) است؛ پهپادهای رزمی هوشمندی که تحت فرمان J-۲۰، شبکه آتش مخوفی را در آسمان ایجاد می‌کنند.